|
TURYSTYCZNY
SWOT
Ocena atrakcyjności
turystycznej powiatu
|
|
|
- pobierz
poniższy tekst w formacie Microsoft Word
-
Cele
- Zapoznanie z
pojęciami: turystyka, turysta,
organizatorzy turystyki,
pośrednicy turystyczni, agenci
turystyczni, pilot, przewodnik,
usługi hotelarskie,
infrastruktura turystyczna,
krajoznawstwo atrakcyjność
turystyczna
- Przybliżenie
historii turystyki
- Ukazanie turystyki
jako zjawiska społecznego,
ekonomicznego, i kulturowego
- Zwrócenie uwagi
na powiązania między dochodami
ludności a ruchem turystycznym
- Określenie
walorów turystycznych powiatu
tarnogórskiego
- Przybliżenie
gospodarczych aspektów turystyki
jako środka aktywizacji regionu
- Sprawdzenie stanu
wiedzy uczniów na temat
infrastruktury turystycznej
powiatu
- Rozwijanie
umiejętności analizowania
- Rozwijanie
umiejętności planowania
strategicznego
- Rozwijanie
umiejętności dostrzegania
związków i współzależności,
odkrywania przyczyn
- Kształtowanie
postaw zainteresowania własnym i
innymi regionami, kulturami i
ludźmi
- Wzmacnianie
poczucia tożsamości regionalnej
i dumy z dziedzictwa kulturowego
regionu
Przebieg lekcji
Zadania nauczyciela
- Wyjaśnienie
znaczenia pojęć: turystyka,
turysta, organizatorzy turystyki,
pośrednicy turystyczni, agenci
turystyczni, pilot, przewodnik,
usługi hotelarskie,
infrastruktura turystyczna,
krajoznawstwo atrakcyjność
turystyczna (Załącznik nr 2)
- Przybliżenie
historii turystyki (Załącznik
nr 1)
- Ukazanie turystyki
jako zjawiska społecznego,
ekonomicznego i kulturowego
(Załącznik nr 1)
- Wyjaśnienie/przypomnieniem
na czym polega analiza metodą
SWOT (załącznik nr 3)
- Podział uczniów
na zespoły i polecenie wykonania
zadania: zadaniem jest ocenienie
atrakcyjności turystycznej
regionu poprzez znalezienie jej
mocnych i słabych stron a także
określenie działań, jakie
należy podjąć aby wykorzystać
szanse i wzmocnić słabe strony.
Analizę należy wykonać
posługując się metodą analizy
SWOT.
- Przeprowadzenie
prezentacji dokonanej przez
poszczególne grupy analizy i
sugerowanych działań wraz z ich
uzasadnieniem
- Przeprowadzenie
wyboru najlepszej strategii
proponowanych działań
- Dyskusja na temat:
jakie działania na rzecz wzrostu
atrakcyjności turystycznej
powiatu powinny być priorytetowe
i dlaczego?
- Polecenie
wykonania pracy domowej: napisz,
co twoim zdaniem miał na myśli
C. Levi - Strauss mówiąc: Za
kilkaset lat w tym samym miejscu
inny podróżnik, tak samo
zrozpaczony jak ja, będzie
opłakiwał zniknięcie tego, co
ja jeszcze mogłem widzieć, lecz
czego nie potrafiłem dostrzec.
Zadania dla uczniów
- Wysłuchanie
wykładu
- Aktywny udział w
wyborze najlepszej strategii
proponowanych działań
- Aktywny udział w
dyskusji kończącej lekcję
- Wykonanie pracy
domowej
Zadania dla grup
uczniowskich
- Wysłuchanie
wykładu
- Dokonanie analizy
metodą SWOT atrakcyjności
turystycznej regionu. Określenie
jej mocnych i słabych stron
- Określenie
działań dla regionu, jakie
należy podjąć, aby
wykorzystać szanse i wzmocnić
słabe strony atrakcyjności
powiatu
- Przedstawienie
wyników dokonanej analizy i
sugerowanych działań wraz z ich
uzasadnieniem
Metody i formy
pracy
- Wykład,
instruktaż, paca zbiorowa, burza
mózgów, analiza SWOT, projekt
strategiczny, dyskusja, praca
pisemna
Pomoce dydaktyczne
T. Burzyński: Wybrane
problemy oddziaływania państwa na
turystykę, [w:] Problemy turystyki,
z. 3-4, 1995; W. Gaworecki : Turystyka,
PWN, Warszawa 2000; B. Radkowska: Europa
- największy rynek turystyczny świata,
[w:] Rynek turystyczny, nr 15, 1996;
P.Rietbergen : Europa. Dzieje kultury,
KiW, Warszawa 2001, Ustawa z dnia 29
sierpnia 1997 r. o usługach
turystycznych, Dz.U. z 2001r. Nr 55,
poz. 578, A. Payne: Marketing usług,
PWE, Warszawa 1996 (Ściąga)
Osiągnięcia
Uczeń potrafi:
- Wyjaśnić
pojęcia: turystyka, turysta,
organizatorzy turystyki,
pośrednicy turystyczni, agenci
turystyczni, pilot, przewodnik,
usługi hotelarskie,
infrastruktura turystyczna,
krajoznawstwo, atrakcyjność
turystyczna
- Opowiedzieć o
rozwoju turystyki na przestrzeni
dziejów ludzkości
- Ukazać turystykę
jako zjawisko społeczne,
ekonomiczne i kulturowe
- Wymienić walory
kulturowe powiatu
- Wymienić walory
przyrodnicze powiatu
- Wymienić walory
wypoczynkowe powiatu
- Wyjaśnić na czym
polega analiza metodą SWOT
- Zanalizować pod
kątem atrakcyjności
turystycznej powiat
- Ocenić
atrakcyjność turystyczną
powiatu
- Dostrzec walory
turystyczne własnego regionu
wyróżniające go spośród
innych regionów
- Zaproponować
działania mające na celu
wykorzystanie szans i wzmocnienie
słabych stron atrakcyjności
turystycznej regionu
- Opowiedzieć o
atrakcjach turystycznych
własnego regionu
- Wyjaśnić
znaczenie walorów
antropogenicznych i
przyrodniczych dla rozwoju
turystyki
- Scharakteryzować
infrastrukturę turystyczną
regionu
- Prezentować i
promować własny region
- Oceniać pracę
innych osób
Uczeń kształci:
- Ciekawość
własnego i innych regionów,
kultur i ludzi
- Poczucie
odrębności kulturowej własnego
regionu
- Otwarcie na
lokalne problemy gospodarcze i
społeczne
- Umiejętności
analizowania
- Samodzielność
myślenia
- Dociekliwość
- Konstruktywny
krytycyzm
- Umiejętność
dostrzegania związków i
współzależności
- Umiejętność
odkrywania przyczyn
- Umiejętność
planowania strategicznego
- Umiejętność
współpracy w zespole zdaniowym
- Umiejętność
oceniania pracy innych osób
- Umiejętność
prezentowania i promowania
regionu
- Motywację do
poszerzania wiedzy na temat
własnego regionu
SCIĄGA DLA NAUCZYCIELA
Załącznik nr 1
Historia turystyki jest
elementem historii ludzkości. Ludzie
przemieszczali się zawsze w poszukiwaniu
pożywienia i miejsca zamieszkania jednak
za początek turystyki uznaje się
moment, gdy człowiek zaczął
podróżować w celach poznawczych.
Starożytni Egipcjanie podróżowali do
miejsc kultu religijnego oraz w celu
zobaczenia piramid. Pierwsze wędrówki o
charakterze turystycznym, a nie handlowym
datuje się na 4000 rok p.n.e.
Starożytni Grecy i Rzymianie
podróżowali w celach handlowych,
wojennych bądź z zamiarem
uczestniczenia w igrzyskach i
uroczystościach religijnych. Już w
starożytności można zaobserwować
początki przemysłu turystycznego,
powstanie patronów - opiekujących się
przyjezdnymi, sanatoriów, domów
wczasowych, map drogowych i dokumentów
upoważniających do noclegów w
zajazdach. Jednak aż do początku XIX
stulecia ogromna większość
mieszkańców naszego kontynentu była
"przypisana do ziemi". Powodów
tej powszechnej nieruchliwości było
wiele. Najważniejszym z nich były
ograniczenia techniczne.
Przez tysiąclecia jedynym
środkiem transportu były własne nogi i
to one ograniczały prędkość
przemieszczania się do 5 kilometrów na
godzinę. Dopiero 2000 lat przed naszą
erą oswojono wielbłądy, a 1200 lat
przed naszą erą nauczono się jeździć
konno, dzięki czemu średnia prędkość
podróżowania zwiększyła się o
połowę, do 7-8 kilometrów na godzinę.
W Polsce w średniowieczu i
późniejszych okresach przemieszczali
się głównie kupcy, pielgrzymi,
arystokracja i studenci. Podróżowanie w
tym okresie było drogie, mało wygodne i
niebezpieczne. Rewolucja w transporcie,
która umożliwiła podróżowanie masom
nastąpiła dopiero w latach 1825 - 1854,
kiedy to począwszy od Wielkiej Brytanii
w kolejnych krajach i na kolejnych
kontynentach zaczęły pojawiać się
pierwsze koleje żelazne wykorzystujące
wynalazek machiny parowej George'a
Stevensona. Brakowało bitych dróg.
Rzymianie w IV wieku przed naszą erą
rozpoczęli budowę systemu dróg, który
to system do chwili budowy linii
kolejowych wyznaczał kierunki
podróżowania po Europie. Niewielkie
zaludnienie i wynikająca z tego faktu
rzadka sieć osadnicza powodowały
zresztą, że nie tylko nie było czym i
po czym, ale i przede wszystkim nie było
dokąd podróżować, bo najbliższe
społeczności były odległe o
dziesiątki kilometrów.
Rozwój turystyki masowej
nastąpił dzięki rozwojowi środków
transportu, rozwojowi przemysłu i
wzrostowi poziomu oświaty i
świadomości społecznej. Rozwój
lokomocji pociąga za sobą rozwój
infrastruktury turystycznej w
miejscowościach do których przybywało
coraz więcej turystów. Rozwój
transportu morskiego sprawił, że do
Europy przybywało coraz więcej
turystów z Ameryki, a rozwój
motoryzacji wpłynął na rozbudowę
dróg. Pierwsze biuro turystyczne
powstało w 1841 roku, a jego
założycielem był Thomas Cook. Wiek XIX
w polskiej turystyce to popularyzacja
uzdrowisk w Krynicy, Szczawnicy, Iwoniczu
i Busku Zdroju. Najczęściej
odwiedzanymi regionami przez samych
Polaków i przybyszy z zagranicy było
Podhale (zwłaszcza Zakopane), Kraków,
Warszawa i Śląsk. Pierwsza wojna
światowa ograniczyła rozwój turystyki
w Polsce. Po odzyskaniu niepodległości
nastąpił rozwój różnego rodzaju
organizacji turystycznych. I tak
powstały między innymi: Biuro Podróży
"ORBIS", Polskie Linie Lotnicze
LOT oraz Spółdzielnia Turystyczno -
Wypoczynkowa GROMADA.
W 1939 roku linia lotnicza
Pan American Airways zorganizowała
pierwszą wycieczkę turystów
amerykańskich do Europy. Jednak
następna rewolucja w dziedzinie
podróżowania dokonała się po II
wojnie światowej, gdy samoloty
pasażerskie umożliwiły dotarcie na
inny kontynent w przeciągu zaledwie
kilku godzin. Najkrótsza podróż
Kolumba przez Atlantyk zajęła 36 dni,
najdłuższa 132 dni. Tak ogromne
różnice w tempie podróży morskich
wynikały z ogromnej zależności od
wiatrów, prądów i innych czynników
naturalnych. Nic dziwnego, że poznawanie
świata zajęło ludzkości kilka
tysięcy lat, a ostatnie białe plamy -
Antarktyka - zginęły z mapy dopiero w
połowie ubiegłego wieku. W Polsce po
drugiej wojnie światowej nastąpiło
zahamowanie rozwoju ruchu turystycznego,
promowane były tylko niektóre jego
formy - głównie turystyka masowa.
Ówczesne władze ograniczały ruch
międzynarodowy, czy chociażby wyjazdy
nad morze. Preferowana była turystyka
zdrowotna i walory kulturalne turystyki.
W 1949 roku została utworzona
organizacja "Fundusz Wczasów
Pracowniczych", w 1950 roku przy
Ministerstwie Komunikacji została
powołana Rada Turystyki a w 1952 roku
zostaje powołany Komitet dla Spraw
Turystyki przekształcony później (w
1960 roku) na Główny Komitet Kultury
Fizycznej i Turystyki.
W połowie lat 70-tych
wyjazdy do krajów Europy Zachodniej nie
nabrały jeszcze masowego charakteru, ale
przestały być jedynie przywilejem
wąskiej elity wysokich urzędników,
artystów, uczonych, sportowców i osób
mających krewnych za granicą.
Znaczącą część wyjazdów Polaków
stanowiły wyjazdy związane z podjęciem
pracy, legalnej lub nielegalnej. Legalnie
Polacy pracowali na kontraktach w Libii
czy Iraku, nielegalnie w restauracjach,
na budowach, fermach, plantacjach czy
fabrykach we Francji, w Niemczech,
Wielkiej Brytanii, czy Szwecji. Wraz z
upadkiem starego systemu nastąpił
szybki rozwój przemysłu turystycznego w
Polsce.
Obecnie aktywność
turystyczna i podróże są funkcją
jakości życia mieszkańców i
wskaźnikiem rozwoju cywilizacyjnego
kraju. Wskazuje na to masowy rozwój
turystyki mieszkańców krajów o
względnie wysokim poziomie życia
przeważającej części społeczeństwa.
Turystyka jest w skali globalnej
największym i najszybciej rozwijającym
się przemysłem. Turystyka może także
zapewnić miejsca pracy na poziomie
lokalnym i zachęcić młodych ludzi do
pozostania na tych terenach. Człowiek
niezależnie od tego czy pracuje
fizycznie czy umysłowo, zawodowo czy
tylko wykonując zwykłe prace domowe,
potrzebuje wypoczynku, który pozwoli na
zregenerowanie sił intelektualnych i
fizycznych. Turystyka podobnie jak
wychowanie fizyczne i sport należy do
procesu ruchliwego. Jest ona najlepszym
sposobem poznawania życia i świata w
sposób rzeczywisty. Pełni różnorodne
funkcje natury poznawczej, badawczej i
emocjonalnej. Mówimy o funkcji
rekreacyjnej, wychowawczej, kulturowej,
profilaktyczno - zdrowotnej, estetycznej,
zabawowej a także ekonomicznej. Turyści
interesują się najczęściej kulturą
materialną odwiedzanego regionu,
tradycją ludową, wydarzeniami
historycznymi, które miały miejsce w
tym regionie w przeszłości a także
współczesnymi aspektami życia
społeczności lokalnej. Turystyka jest
szeroko wykorzystywana w edukacji. Jest
to szczególnie widoczne w polityce
wspierania spójności społeczeństw, w
edukacji kulturowej, w przekazywaniu
systemów wartości, zachowania
dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego.
Bogate, nie
wyeksploatowane i różnorodne
środowisko, różnorodność kulturowa
oraz gościnności mieszkańców są
często bardzo ważnym czynnikiem przy
podejmowaniu decyzji o kierunku wyjazdu
turystycznego. Dla wielu społeczeństw
przyjmowanie turystów jest źródłem
dobrobytu, motorem napędzającym rozwój
miast i regionów oraz narzędziem walki
z bezrobociem. Wydatki turystów
poprawiają wyniki bilansu płatniczego,
wydatki mieszkańców pozwalają na
redystrybucję dochodów z regionów
bogatszych do regionów uboższych.
Obsługa i przyjmowanie przyjezdnych
stanowić może źródło dochodów i
wzrostu rentowności większości
sektorów gospodarki. Rozwój szeroko
rozumianych usług dla turystów coraz
częściej nazywanych przemysłem
turystycznym lub gospodarką turystyczną
stał się źródłem szybkiego wzrostu
produktu krajowego brutto (PKB).
Turystyka zajmuje drugie miejsce w
ekonomice światowej po przemyśle
elektronicznym i komputerowym,
wyprzedzając takie dziedziny jak
przemysł naftowy (petrochemiczny) i
przemysł samochodowy.
Przemysł turystyczny
zajmuje ważne miejsce w gospodarce
większości krajów. Według oceny
specjalistów w rekreacyjne rozwiniętych
krajach działalność turystyczno -
rekreacyjna dostarcza do 50% wszystkich
wpływów do budżetu. Turystyka daje
olbrzymie możliwości zatrudnienia
około 255 mln osób, co oznacza, że co
dziewiąta osoba na świecie znalazła
zatrudnienie w sferze biznesu turystyczno
- hotelowego. Turystyka i podróże
tworzą jedno miejsce pracy na każde 2,4
sekundy. W ostatnim dziesięcioleciu
wzrost zatrudnienia wyniósł 50,9% w tej
gałęzi gospodarki. Według ocen WTO,
każde miejsce w przemyśle turystycznym
to trzy miejsca pracy w gospodarce.
Należy więc zwrócić uwagę na to, że
turystyka nie tylko bezpośrednio lub
pośrednio obejmuje większość innych
gałęzi ekonomii, w tym przemysł,
rolnictwo, budownictwo, transport,
ubezpieczenia, telekomunikację, handel,
gastronomię, mieszkalnictwo, sferę
usług, kulturę, sztukę, sport, a
również stymuluje ich rozwój. WTTC
(World Travel & Tourism Council)
szacuje, że każda złotówka przemysłu
turystycznego i podróży generuje trzy
złote dochodu w innych sektorach
gospodarki. Rynek turystyki nie istnieje
niezależnie od państwa i
społeczeństwa. Zarządzanie turystyką
nabiera dzisiaj szczególnego znaczenia,
ponieważ jej funkcjonowanie i rozwój
mają bardzo ważny wpływ na kierunki
polityki społeczno - gospodarczej.
Turystyka staje się coraz
znaczniejszą dziedziną dla rozwoju
gospodarczego tak w skali makro, jak w
układzie regionalnym i lokalnym, jest
pozytywnym przykładem rozwijającej się
współpracy władzy terenowej za
społecznościami lokalnymi, stanowi
pozytywny przykład ochrony własnego
środowiska naturalnego w celu
zwiększania atrakcyjności turystycznej
miejscowości, wzmacnia dbałość o
pozytywny obraz miejscowości, jej
mieszkańców i całego kraju. W polityce
rządu polskiego prezentowanej w
najważniejszych strategicznych
dokumentach dotyczących polityki
gospodarczej turystyka jest postrzegana w
pierwszym rzędzie jako sektor mogący w
istotny sposób wspomóc realizację
ważnych programów rządowych, a w
szczególności programu walki z
bezrobociem. Jednocześnie w szeregu
dokumentów rządowych oraz strategiach
rozwoju województw turystyka jest
wskazywana jako jeden z sektorów
mogących zapewnić dynamiczny rozwój
gospodarczy, a jednocześnie
minimalizujących negatywne skutki
koniecznych przekształceń. Jednym z
takich dokumentów jest Strategia
rozwoju turystyki w latach 2001-2006
określająca strategię rozwoju
turystyki rozumianą jako część
strategii rozwoju społeczno -
gospodarczego państwa.
Zadaniem tego dokumentu
jest określenie celów, priorytetów i
podstawowych zadań polityki państwa
oraz określenie obszarów finansowego
wsparcia programów samorządu
wojewódzkiego i zadań administracji
lokalnych, podmiotów gospodarczych,
organizacji i stowarzyszeń. Oprócz
wymienionego dokumentu, podstawowe cele i
kierunki polityki społeczno -
gospodarczej państwa zostały zawarte w Długookresowej
strategii trwałego i zrównoważonego
rozwoju, Strategii finansów publicznych
i rozwoju gospodarczego - Polska
2000-2010, Koncepcji polityki
przestrzennego zagospodarowania kraju .
Jedną z dziedzin interwencji publicznej
o rosnącym znaczeniu jest polityka
rozwoju regionalnego rozumiana jako
część polityki rozwoju społeczno -
gospodarczego państwa. Dzięki
decentralizacji państwa, utworzeniu
województw, w których funkcjonuje
równolegle samorząd i administracja
rządowa, kompleksowa polityka rozwoju
może być prowadzona w dwóch
płaszczyznach zarządzania państwem:
regionalnej i sektorowej. Za
najistotniejszy akt prawny w zakresie
turystyki należy uznać Ustawę z
dnia 29 sierpnia 1997r. o usługach
turystycznych, która weszła w
życie z dniem 1 lipca 1998r. Ustawa
stała się pierwszym prawem materialnym,
które w sposób kompleksowy reguluje
prowadzenie działalności gospodarczej,
polegającej na świadczeniu usług
turystycznych.
Bibliografia:
T. Burzyński: Wybrane
problemy oddziaływania państwa na
turystykę, [w:] Problemy turystyki,
z. 3-4, 1995
W. Gaworecki : Turystyka, PWN,
Warszawa 2000
B. Radkowska: Europa - największy
rynek turystyczny świata, [w:]
Rynek turystyczny, nr 15, 1996
P.Rietbergen : Europa. Dzieje kultury,
KiW, Warszawa 2001
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. o
usługach turystycznych, Dz.U. z
2001r. Nr 55, poz. 578
Załącznik nr 2
Turystyka -
ogół czynności osób, które
podróżują i przebywają w celach
wypoczynkowych, zawodowych lub innych nie
dłużej niż rok bez przerwy poza swoim
codziennym otoczeniem, z wyłączeniem
wyjazdów w których głównym celem jest
aktywność zarobkowa; forma czynnego
wypoczynku poza miejscem stałego
zamieszkania.
Usługi turystyczne
- usługi przewodnickie, usługi
hotelarskie oraz wszystkie inne usługi
świadczone turystom lub odwiedzającym
Turysta - osoba,
która podróżuje do innej miejscowości
poza swoim stałym miejscem pobytu na
okres nie przekraczający 12 miesięcy,
dla której celem podróży nie jest
podjęcie stałej pracy w odwiedzanej
miejscowości i która korzysta z noclegu
przynajmniej przez jedną noc
Odwiedzający -
osoba, która podróżuje do innej
miejscowości poza swoim stałym miejscem
pobytu, dla której celem podróży nie
jest podjęcie stałej pracy w
odwiedzanej miejscowości oraz nie
korzystającą z noclegu
Organizatorzy
turystyki - przedsiębiorcy
organizujący imprezy turystyczne,
Pośrednicy
turystyczni - przedsiębiorcy,
których działalność polega na
wykonywaniu na zlecenie klienta
czynności faktycznych lub prawnych
związanych z zawieraniem umów o
świadczenie usług turystycznych.
Organizator turystyki lub pośrednik
turystyczny, który proponuje klientom
imprezy turystyczne lub usługi
turystyczne ma obowiązek udostępniając
im odpowiednie informacje pisemne, a w
szczególności broszury, foldery,
katalogi jest obowiązany wskazać w tych
materiałach w sposób dokładny i
zrozumiały: cenę imprezy turystycznej
lub usługi turystycznej albo sposób jej
ustalenia; miejsce pobytu lub trasę
imprezy; rodzaj, klasę, kategorię lub
charakterystykę środka transportu;
położenie, rodzaj i kategorię obiektu
zakwaterowania, według przepisów kraju
pobytu; ilość i rodzaj posiłków;
program zwiedzania i atrakcji
turystycznych; kwotę lub procentowy
udział zaliczki w cenie imprezy
turystycznej lub usługi turystycznej
oraz termin zapłaty całej ceny; termin
powiadomienia klienta o ewentualnym
odwołaniu imprezy turystycznej lub
usługi turystycznej z powodu
niewystarczającej liczby zgłoszeń,
jeżeli realizacja usług jest
uzależniona od liczby zgłoszeń;
podstawy prawne umowy i konsekwencje
prawne wynikające z umowy
Agenci turystyczni -
przedsiębiorcy, których działalność
polega na stałym pośredniczeniu w
zawieraniu umów o świadczenie usług
turystycznych na rzecz organizatorów
turystyki
Wycieczka -
impreza turystyczna obejmująca programem
zmianę miejsca pobytu uczestników
Impreza turystyczna
- co najmniej dwie usługi turystyczne
tworzące jednolity program i objęte
wspólną ceną, jeżeli usługi te
obejmują nocleg lub trwają ponad 24
godziny albo jeżeli program przewiduje
zmianę miejsca pobytu,
Przewodnik turystyczny
- osoba posiadająca uprawnienia,
która wykonuje zadania w zakresie
oprowadzania wycieczek, fachowego
udzielania ich uczestnikom informacji
krajoznawczej i sprawująca nad nimi
opiekę. Przewodnicy turystyczni
otrzymują uprawnienia: przewodników
górskich dla określonych obszarów
górskich (trzy klasy w zależności od
stopnia trudności tras i wycieczek);
przewodników miejskich dla
poszczególnych miast; przewodników
terenowych dla poszczególnych
województw lub regionów.
Pilot wycieczek -
osoba posiadająca uprawnienia, której
organizator turystyki powierza opiekę
nad uczestnikami imprezy turystycznej
oraz czuwanie nad sposobem wykonywanych
usług świadczonych na rzecz turystów w
trakcie trwania imprezy. Pilot wycieczki
reprezentuje organizatora wobec
kontrahentów.
Usługi hotelarskie
- krótkotrwałe, ogólnodostępne
wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi,
miejsc noclegowych, a także miejsc na
ustawienie namiotów lub przyczep
samochodowych oraz świadczenie usług z
tym związanych. Rodzaje obiektów
hotelarskich: hotele - obiekty
posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym
większość miejsc w pokojach jedno- i
dwuosobowych, świadczące szeroki zakres
usług związanych z pobytem klientów;
motele - hotele położone przy drogach,
zapewniające możliwość korzystania z
usług motoryzacyjnych i dysponujące
parkingiem; pensjonaty - obiekty
posiadające co najmniej 7 pokoi,
świadczące dla swoich klientów
całodzienne wyżywienie, kempingi -
obiekty strzeżone, umożliwiające
nocleg w namiotach i przyczepach
samochodowych, domkach turystycznych lub
innych obiektach stałych, oraz
przyrządzanie posiłków i parkowanie
samochodów; domy wycieczkowe - obiekty
posiadające co najmniej 30 miejsc
noclegowych, dostosowane do samoobsługi
klientów oraz świadczące minimalny
zakres usług związanych z pobytem
klientów; schroniska młodzieżowe -
obiekty przeznaczone do indywidualnej i
grupowej turystyki młodzieżowej,
dostosowane do samoobsługi klientów;
schroniska - obiekty zlokalizowane poza
obszarami zabudowanymi, przy szlakach
turystycznych, świadczące minimalny
zakres usług związanych z pobytem
klientów; pola biwakowe - obiekty nie
strzeżone, umożliwiające nocleg w
namiotach.
Infrastruktura
turystyczna - wszelkiego rodzaju
obiekty oraz urządzenia turystyczne,
które mają na celu zaspokajaniu
zbiorowych i indywidualnych związanych z
turystyką. Na infrastrukturę
turystyczną składają między innymi:
baza noclegowa; baza gastronomiczna;
obiekty kultury; obiekty sportowe;
obiekty rozrywkowe; tereny zieleni;
szlaki turystyczne (piesze, rowerowe,
kajakowe, konne itp.), parkingi;
urządzenia sanitarne; tablice związane
z oznakowaniem terenów atrakcyjnych
turystycznie, szlaków, ścieżek
dydaktycznych itp.; tarasy widokowe,
informacja turystyczna itd.
Krajoznawstwo -
szeroko pojęty zbiór wszelkich
wiadomości o danym kraju a także ruch
społeczny, którego celem jest:
szerzenia wśród społeczeństwa
znawstwa przyrody i szeroko rozumianej
kultury kraju rodzinnego przez
wszechstronne poznawanie środowisk,
regionów i krain; zachowanie rodzimych
odrębności przyrody i kultury kraju;
rozwijanie poczucia tożsamości z
własnym regionem
Atrakcyjność
turystyczna miasta/regionu - o
atrakcyjności turystycznej regionu
decydują przede wszystkim naturalne
walory turystyczne, takie jak np. rzeki,
jeziora, lasy, obszary chronione, zabytki
przyrody oraz walory antropogeniczne
takie jak np. zabytki architektury
(budynki, rzeźby architektoniczne,
mosty, zamki, pałce, podziemia, ciekawe
obiekty współczesnej architektury),
muzea, skanseny, wystawy, parki i place
zabaw,
ogrody botaniczne, ogrody zoologiczne,
imprezy i targi. Nie bez znaczenia dla
atrakcyjności turystycznej danego
regionu jest: stan i ochrona środowiska
naturalnego; dostępność komunikacyjna;
rozbudowana infrastruktura turystyczna.
Na podstawie:
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. o
usługach turystycznych, Dz.U. z
2001r. Nr 55, poz. 578
Załącznik nr 3
Metoda SWOT pozwala na
sformalizowane i konsekwentne
połączenie dwóch ocen wnętrza i
otoczenia przedmiotu badań, badania
efektu synergii występującego między
czynnikami wewnętrznymi i zewnętrznymi.
Nazwa SWOT powstała z pierwszych liter
angielskich słów Strenghts
(mocne strony), Weaknesses
(słabe strony, Opportunities
(szanse w otoczeniu), Treats
(zagrożenia w otoczeniu). Analiza SWOT
jest kompleksową, najbardziej
wiarygodną i skuteczną metodą analizy
strategicznej. Pozwala skoncentrować
uwagę na najważniejszych strategicznych
czynnikach w każdej z czterech grup
(S,W,O,T). Z uwagi na swoją
dokładność (którą można w dowolny
sposób określać, przechodząc od
prostych technik badań do zupełnie
wyrafinowanych) jest to metoda
interdyscyplinarna, partycypacyjna (aby
wyeliminować subiektywizm ocen), a przy
tym elastyczna. Najważniejszą bodaj
jednak zaletą tej metody jest
przedstawienie w sposób niezmiernie
syntetyczny i obrazowy pozycji
strategicznej podmiotu z uwzględnieniem
wszystkich możliwych czynników
oddziaływujących na nią (o ile
zostaną uwzględnione w analizie), a
także łatwe przejście do planowania
strategicznego.
Schemat analizy SWOT
wymusza dostrzeżenie wewnątrz zarówno
mocnych, jak i słabych stron, a w
otoczeniu zarówno zagrożeń, jak i
szans rozwojowych. Nie wszystkie
potencjalne siły, słabości, okazje i
zagrożenia są istotne, lecz tylko te,
które mogą być związane ze
strategiami możliwymi do podjęcia przez
podmiot działający. Analiza SWOT jest
oparta na prostym schemacie klasyfikacji:
wszystkie czynniki mające wpływ na
bieżącą i przyszłą sytuację w
dziedznie, która podlega analizie dzieli
się na: zewnętrzne w stosunku do
podmiotu i takie, które mają charakter
uwarunkowań wewnętrznych oraz na
wywierające negatywny wpływ na podmiot
i mające wpływ pozytywny. Ze
skrzyżowania tych dwóch podziałów
powstają kategorie czynników:
wewnętrzne pozytywne - mocne strony (S)
wewnętrzne negatywne - słabe strony (W)
zewnętrzne pozytywne - szanse (O),
zewnętrzne negatywne - zagrożenia (T).
Dzięki rozróżnieniu czynników
pozytywnych i negatywnych generalne
wytyczne metody SWOT sprowadzają się do
prostych pod względem formalnym
zachowań, ale trudnych koncepcyjnie
(trywialne rozwiązanie są z reguły
wykorzystane) i praktycznie - w
realizacji (wymagają zwykle dużych
nakładów sił i środków), unikać
zagrożeń, wykorzystywać szanse,
wzmacniać słabe strony, opierać się
na mocnych stronach.
Bibliografia:
A. Payne: Marketing usług. PWE, Warszawa
1996
|
