Konferencja naukowa Piękno tej ziemi...	tematy powiązane:     Tarnogórskie legendy - tekst Skąd się wzięły Gwarki - tekst Górniczy rodowód - tekst Vivat Jan III - tekst praca dawnych górników - grafika Kopalnia Zabytkowa - fotografie Skansen Maszyn Parowych - fotografie Dzwonnica Gwarków - fotografie Ratusz - fotografie Edukacja regionalna przedszkolaków - scenariusz zajęć Chwila zatrzymana na wieczność - fotografie - scenariusz lekcji Gwarki - film Architektura miasta - film

- pobierz poniższy tekst w formacie Microsoft Word -

"Piękno tej ziemi skłania mnie do wołania o jej zachowanie dla przyszłych pokoleń."
(Jan Paweł II )

Celem konferencji jest dyskusja o znaczeniu ochrony dziedzictwa kulturowego dla przyszłych pokoleń oraz przedstawienie osiągnięć Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego regionu tarnogórskiego.

Cele

• Zapoznanie z działalnością Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Tarnogórskiej na polu ochrony materialnego i niematerialnego dziedzictwa kulturowego
• Zapoznanie z postaciami zasłużonymi dla ochrony dziedzictwa kulturowego Tarnowskich Gór
• Ukazanie znaczenia ochrony dziedzictwa kulturowego regionu dla przyszłych pokoleń
• Ukazanie wartości dziedzictwa kulturowego dla społeczności lokalnej
• Ukazanie różnych funkcji zabytków - historycznej, estetycznej, poznawczej, wspólnotowej, emocjonalnej
• Kształtowanie zachowań sprzyjających ochronie dziedzictwa kulturowego
• Zapoznanie z pojęciem "konferencja naukowa"
• Zapoznanie z pojęciem "stowarzyszenie"
• Wdrażanie do wystąpień publicznych.
• Pogłębiania wiedzy o miejscowości, w której mieszka uczeń

Przebieg lekcji

Zadania nauczyciela

• Wyjaśnienie pojęcia "konferencja naukowa" i omówienie zasad jej organizowania (załącznik nr 1)
• Wyjaśnienie pojęcia "stowarzyszenie" (załącznik nr 2)
• Ukazanie różnych funkcji dziedzictwa kulturowego : historycznej, estetycznej, poznawczej, wspólnotowej, emocjonalnej
• Polecenie uczniom dokonania analizy tekstu Dla siebie i dla innych pod kątem znaczenia ochrony dziedzictwa kulturowego regionu dla przyszłych pokoleń
• Polecenie wynotowania z tekstu dziedzictwa kulturowego niedostępnego w 1953 roku a którym dziś szczycą się Tarnowskie Góry
• Zapisanie na tablicy wynotowanych przez uczniów przykładów dziedzictwa kulturowego
• Podział uczniów na pięć zespołów i przydzielenie zespołom zadań do opracowania:

referatów pod roboczymi tytułami:

Zespół I - Co straciliby mieszkańcy i miasto gdyby nie było muzeum i zabytkowego domu Sedlaczka ?
Zespół II - Co straciliby mieszkańcy i miasto gdyby nie było zabytkowej studni i dzwonnicy gwarków na tarnogórskim rynku?
Zespół III - Co straciliby mieszkańcy i miasto gdyby nie było Kopalni Zabytkowej i skansenu maszyn parowych?
Zespół IV - Co straciliby mieszkańcy i miasto gdyby nie było Dni Gwarków i "Gwarka" ?

W referatach uczniowie powinni również wykazać spełniane ich zdaniem funkcje opisywanego dziedzictwa kulturowego.

Ilustracji:

Zespół V - wykonanie na podstawie przeczytanego tekstu Dla siebie i dla innych, dowolną techniką rysunkową lub malarską, ilustracji oddających wygląd wybranych fragmentów pejzażu Tarnowskich Gór w 1953 roku i tych samych fragmentów pejzażu w roku bieżącym oraz przygotowanie krótkiego wystąpienia do prezentacji i porównania wykonanych ilustracji.

• Przewodniczenie konferencji naukowej Piękno tej ziemi skłania mnie do wołania o jej zachowanie dla przyszłych pokoleń.
• Otwarcie konferencji
• Wygłoszenie referat na temat działalności Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej i postaci z nim związanych.
• Udzielanie głosu poszczególnym referentom
• Udzielenie głosu prezenterom
• Przeprowadzenie dyskusji kończącej konferencję - Co kryje się w słowach tytułowych tekstu "Dla siebie i dla innych" ?
• Wyznaczenie zespołu redakcyjnego odpowiedzialnego za wykonanie okolicznościowego materiału pokonferencyjnego zawierającego notatkę z przebiegu konferencji, wygłoszone referaty i prezentowane ilustracje.

Uwaga: Idealnym byłoby zaproszenie na lekcję - konferencję przedstawiciela Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej, aby sam zreferował działalność Stowarzyszenia.

Zadanie dla uczniów

Uważne zapoznania się z tekstem Dla siebie i dla innych

• Analiza tekstu pod kątem znaczenia ochrony dziedzictwa kulturowego regionu dla przyszłych pokoleń
• Wynotowanie z tekstu przykładów dziedzictwa kulturowego niedostępnego w 1953 roku, a którym dziś szczycą się Tarnowskie Góry.
• Udział w konferencji poprzez : referowanie zagadnień, prezentacje ilustracji, aktywny udział w dyskusji

Zadania dla zespołów uczniowskich

• Zespoły I do IV - przygotowanie, zgodnie z przydzielonymi roboczymi tytułami referatów i nadanie im tytułów oddających treść referatów.
• Zespół V - wykonanie na podstawie przeczytanego tekstu Dla siebie i dla innych, dowolną techniką rysunkową lub malarską, ilustracji oddających wygląd wybranych fragmentów pejzażu Tarnowskich Gór w 1953 roku i tych samych fragmentów pejzażu w roku bieżącym oraz przygotowanie krótkiego wystąpienie do prezentacji i porównania w czasie wykonanych ilustracji.
• Wytypowanie referentów na konferencję.
• Zespól redakcyjny - wykonanie okolicznościowego materiału pokonferencyjnego.

Metody i formy pracy

• Wykład, analiza tekstu, paca zbiorowa, burza mózgów, swobodna ekspresja plastyczna, referat, prezentacja, dyskusja, projektowanie.

Pomoce dydaktyczne

• Wydruki dla wszystkich uczniów tekstu Dla siebie i dla innych: www.tg.net.pl/indianer; J. Marciniak (red.): Historia Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej, Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Tarnogórskiej, Tarnowskie Góry 2004, (lub tekst: 50 lat działalności społecznej na rzecz miasta i regionu http://www.kopalniasrebra.pl/SMZT/SMZT.HTM ), kartki A4 do napisania referatów, karki z bloku rysunkowego, dowolne materiały plastyczne.

Osiągnięcia

Uczeń potrafi

• Opowiedzieć o roli stowarzyszeń na polu ochrony dziedzictwa kulturowego na przykładzie zasług w tej dziedzinie Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej
• Wymienić nazwiska osób, które na trwałe wpisały się w historię ochrony dziedzictwa kulturowego Tarnowskich Gór
• Opowiedzieć o roli i znaczeniu ochrony dziedzictwa kulturowego dla przyszłych pokoleń
• Wyjaśnić pojęcia: "konferencja naukowa" , "stowarzyszenie".
• Napisać i wygłosić referat
• Ukazać różne funkcje zabytków
• Pracować z tekstem
• Brać udział w wystąpieniach publicznych

Uczeń kształci

• Umiejętność pracy zespołowej
• Umiejętność pisania referatów
• Umiejętności reprezentowania zespołu poprze referowanie i prezentowanie prac zespołowych
• Poprawność wypowiedzi ustnej
• Twórczą inicjatywę
• Ciekawość otaczającego go świata
• Postrzeganie współczesności jako kontynuację dzieła wcześniejszych pokoleń
• Zachowania sprzyjające ochronie dziedzictwa kulturowego

Ściąga dla nauczyciela

Załącznik nr 1

Konferencja, od łac. conffere - gromadzić, przyczyniać się, radzić - jest jedną z form obrad. Pod pojęciem "obrad" rozumie się zebranie większej lub mniejszej grupy ludzi, zorganizowane w celu wymiany informacji, uzgodnienia poglądów czy podjęcia decyzji w sprawie interesującej określone grono. Obrady organizowane są w określonym miejscu i czasie, maja one określony cel a wypowiadanie się, naradzanie, konsultowanie czy podejmowanie decyzji jest czynnością zbiorową. Jedną z form obrad jest konferencja. Konferencje organizowane są w celu w celu przedyskutowania, wyjaśnienia bądź ustalenia tez. Konferencja naukowa charakteryzuje się tym, iż spotykają się na niej ludzie, którzy chcą się podzielić wiedzą na przedmiotowy temat konferencji. Zaproszeni referenci (zazwyczaj wybitni specjaliści) referują wybrane zagadnienia, a uczestnicy słuchają, zjadają pytania i ewentualnie odczytują przygotowane wcześniej koreferaty.

Konferencja przebiega zgodnie z wcześniej ustalonym porządkiem. Po uroczystym otwarciu konferencji następuję wprowadzenie do omawianego zagadnienia, którego dokonuje zwyczajowo przewodniczący komitetu organizacyjnego konferencji. Następnie poszczególni referenci przedstawiają przygotowane referaty. W zależności od złożeń konferencji uczestnicy mogą zdawać pytania do każdego prelegenta po wygłoszeniu referatu bądź też dopiero kiedy wystąpią wszyscy referenci z danego bloku tematycznego. Podsumowaniem konferencji jest dyskusja , która może być dyskusja panelową lub dyskusją otwartą. Dyskusja planowa to dyskusja, w której wyróżnia się dwa gremia: dyskutujące (eksperci - panel) i słuchające (audytorium - uczący się). W pierwszej fazie dyskusji, obserwowanej przez audytorium, wypowiadają się eksperci, wprowadzając w temat, następnie odbywa się dyskusja między członkami panelu. W drugiej fazie dyskusji głos może zabierać każda osoba wchodząca w skład audytorium. W dyskusji otartej mogą brać udział wszyscy uczestnicy konferencji. Ze względu na dużą liczbę osób w konferencji dyskusje otwarta prowadzi jedna wytypowana osoba udzielająca dyskutantom głosu. Wygłoszone na konferencji referaty są zamieszczane w zawartych publikacjach naukowych bądź też w okolicznościowych materiałach pokonferencyjnych.

Na podstawie :
J. Stankiewicz: Komunikowanie w organizacji, Astrum, Wrocław 1999
B. Mikuła, A. Pietruszka - Ortyl, A. Potocki: Zarządzanie przedsiębiorstwem XXI wieku, Difin, Warszawa 2002

Załącznik nr 2

Osoby, którym bliski jest jakiś konkretny cel i chcą wpływać na sytuację w tym zakresie wokół siebie tworzą często formalnie określoną grupę nadają swojej działalności formę prawną, gdyż sformalizowanie działania ułatwia wcielanie w życie pomysłów i wypełnianie misji, dla wypełniania, której grupa się zawiązała. Taką organizacją społeczna powoływana przez grupę osób o wspólnych celach lub zainteresowaniach jest między innymi stowarzyszenie. W Polsce do stowarzyszeń nie zalicza się partii politycznych, komitetów wyborczych, związków wyznaniowych i branżowych organizacji zawodowych (związków zawodowych), takich jak np. cechy rzemieślnicze. Podstawowym aktem prawnym regulującym problematykę stowarzyszeń, ich zakładania i funkcjonowania jest ustawa Prawo o stowarzyszeniach z dnia 7 kwietnia 1989 roku. Preambuła Ustawy określa intencje, jakimi kierował się ustawodawca, stanowiąc regulację prawną odnośnie instytucji stowarzyszenia - została ona powołana do życia w celu stworzenia warunków do pełnej realizacji gwarantowanej przepisami Konstytucji wolności zrzeszania się zgodnie z Powszechną Deklaracją Praw Człowieka i Międzynarodowym Paktem Praw Obywatelskich i Politycznych, umożliwienia obywatelom równego, bez względu na przekonania, prawa czynnego uczestniczenia w życiu publicznym i wyrażania zróżnicowanych poglądów oraz realizacji indywidualnych zainteresowań, a także uwzględniając tradycje i powszechnie uznawany dorobek ruchu stowarzyszeniowego (...). Konstytucja z 2 kwietnia 1997 roku w przepisie artykułu drugiego stanowi, że Rzeczpospolita Polska zapewnia wolność tworzenia i działania związków zawodowych, organizacji społeczno - zawodowych rolników, stowarzyszeń, ruchów obywatelskich, innych dobrowolnych zrzeszeń oraz fundacji. Zgodnie z Ustawą stowarzyszenie jest dobrowolnym, trwałym i samorządnym zrzeszeniem o celach niezarobkowych, które samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności, opierając ją na pracy społecznej członków

Stowarzyszenie mogą założyć osoby pełnoletnie, które posiadają pełną zdolność do czynności prawnych. Osoby małoletnie (czyli od 16 do 18 lat), chociaż nie mogą samodzielnie zakładać stowarzyszenia, mogą do nich należeć. Prawo do założenia stowarzyszenia przysługuje zarówno obywatelom polskim, jak i cudzoziemcom. Cudzoziemcy, aby założyć stowarzyszenie muszą posiadać stałe zameldowanie na terytorium Polski. Wyróżnia się b dwa typy stowarzyszeń: stowarzyszenia rejestrowe i stowarzyszenia zwykłe. Stowarzyszenia rejestrowe są najpopularniejszą formą stowarzyszeń. Posiadają one osobowość prawną, dzięki czemu mogą nabywać prawa i obowiązki. W praktyce oznacza to, że stowarzyszenie takie będzie mogło podpisywać umowy o wynajem lokalu, umowy o dzieło, umowę o pracę, gdy będzie chciało zatrudnić pracowników, a także posiadać własne konto bankowe. Stowarzyszenie zwykłe ma bardziej nieformalny charakter. Nie posiada osobowości prawnej, a do jego założenia wystarczają trzy osoby. Aby założyć stowarzyszenie rejestrowe osoby w liczbie co najmniej piętnastu, uchwalają statut stowarzyszenia i wybierają komitet założycielski. Komitet założycielski składa do sądu rejestrowego wniosek o rejestrację. Sąd rejestrowy wydaje postanowienie o zarejestrowaniu stowarzyszenia po stwierdzeniu, że jego statut jest zgodny z przepisami prawa i założyciele spełniają wymagania określone ustawą. Stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o zarejestrowaniu. Od dnia 1 stycznia 2001 r. stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. Rejestr stowarzyszeń prowadzą sądy rejestrowe - tzn. sądy rejonowe mające siedzibę w miastach wojewódzkich.

Sposób, w jaki członkowie stowarzyszenia będą decydowali o tym, kto może należeć do stowarzyszenia i w jaki sposób będą czerpane fundusze niezbędne do jego działania, pozostawia się członkom stowarzyszenia. Stowarzyszenie nie potrzebuje majątku aby zacząć funkcjonować, jednak żeby realizować swe cele, potrzebne są środki finansowe. Stowarzyszenia środki finansowe na działalność zdobywają miedzy innymi ze składek członkowskich, darowizny, spadków, zapisów, zbiórek publicznych, dotacji jakie mogą otrzymać w drodze ogłoszonych konkursów od organów administracji publicznej państwowej i samorządowej oraz z działalności gospodarczej. Stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą, jednak dochód uzyskiwany przez stowarzyszenie może być przeznaczony wyłącznie na realizację celów statutowych stowarzyszenia. Dochód nie może być przeznaczony na wynagrodzenie członków stowarzyszenia.

Na podstawie:
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483
Ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach. Dz. U. Nr 20, poz. 104 z późn, zm.